(شنبه واژه اي سامي و درآمده به زبان فارسي و دراصل شنبد بوده است.

 سوردر زبان و ادبيات فارسي و برخي از گويش هاي ايراني به معناي جشن ٬  سرخ  و  ميهماني آمده است.)

يکی از آئينهای سالانه ايرانيان چهارشنبه سوری است. ايرانيان آخرين سه شنبه سال خورشيدی را با بر افروختن آتش و پريدن از روی آن به استقبال نوروز می روند. 
مردم در اين روز برای دفع شر و بلا و برآورده شدن آرزوهايشان مراسمی را برگزار می کنند که ريشه اش به قرن ها پيش باز می گردد.

 مراسم ويژه آن در شب چهارشنبه صورت می گيرد برای مراسم در گوشه و کنار کوی و برزن نيز بچه ها آتش های بزرگ می افروزند و از روی آن می پرند و ترانه (سرخی تو از من ، زردي من از تو ) می خوانند. 

ظاهرا مراسم چهارشنبه سوری برگرفته از آئين های کهن ايرانيان است که همچنان در ميان آنها و با اشکال ديگر در ميان باقی بازماندگان اقوام آريائی رواج دارد.

دوستان عزيز من ;

اين آيين هاي قشنگ و اين رسوم باستاني را با نجام كارهاي خطرناك و بدون مفهوم خراب نكنيم. بياييد دست در دست هم اين آيين ها را زنده نگه داريم و سادگي را دوباره مهمان باور هايمان كنيم.

با ايمان زردي هايمان را به آتش دهيم و سرخي اش را بگيريم .

دروغ ها و حسد ها و رياها و پليدي هايمان را در كوزه اي بريزيم و بشكنيم .

از صحبت هاي همديگر تفال بزنيم و اگر سخنان اندوه زا شنيديم براي تبديلش به شادي غمخوار همديگر باشيم .

چهارشنبه سوري تون مبارك